Inwazja: Miecz Drakwaldu

Polowanie na wampiry – Głównym celem Ingmarytów w Drakwaldzie było złapanie wampira z rodu von Carstein, który uciekł z Kiel po krwawym Sądzie Rozjemczym (Allenstern: Ogrody Śmierci 2025). Jak się okazało wampirów z tego rodu w Drakwaldzie było znacznie więcej i z każdym momentem rosły w siłę, manipulując zgromadzonymi w okolicy ludźmi. Aby finalnie wysłać nasze nemesis na tamten świat, musieliśmy znaleźć dwa kielichy, z których miał napić się nasz wróg, oraz dusza jego kochanki. Niestety, naszym staraniom nie pomagały ciągłe potyczki z kultystami mrocznych bóstw Chaosu. Finalnie puchary trafiły do wampira i plan się ziścił. Reindred von Carstein wypił razem ze swoją kochanką z błogosławionego kielicha, co sprawiło, że finalnie obydwoje mogli umrzeć razem. Przynajmniej tak mówią plotki. Niestety to była jedyna pozytywna rzecz związana z wampirami, ponieważ przez negowanie zagrożenia a nawet tymczasowy sojusz sił tych żywych z tymi umarłymi, von Carsteinowie wypełnili wszystkie swoje cele, rosnąc w moc z którą nie mogliśmy się równać
Pani inkwizytor i jej pomagier – Pod naszą wiatę zawitała nie kto inny a Lady Sójka, elficka czarodziejka, a niedługo po niej inkwizytorka, która oskarżyła elfkę o korzystanie z nekromancji. Na dowód oskarżeń pokazała list, znaleziony w forcie po wyparciu zeń sił Chaosu, Lady Sójka pozostała w ingmaryckim obozie pod pretekstem bycia naszym “więźniem”, a cała sytuacja z inkwizycją wydała się nam szemrana. Inkwizytorka prosiła nas również o przyprowadzanie jej żywego skavena, co tylko pogłębiło naszą nieufność. Koniec końców dziwna dwójka została złapana przez ludzi z obozu krucjaty i postawiona przed szybkim sądem, a nowy dowódca stronnictwa, Visser, szybko się z nimi rozprawił. Uratowało ich zaklęcie, którym zostali sekretnie obłożeni. Plotki chodziły po wszystkich obozach, że widziano tę dwójkę i nie raz padali oni na ziemię śmiertelnie ranni tylko po to, aby znów zniknąć sprzed oczu. Leopold i Herun w ostatniej bitwie pomiędzy Imperium a Separatystami zetknęli się z inkwizytorką i jej pomagierem, ale nie doszło do rozlewu krwi. Ingmaryci dowiedzieli się, że ta dwójka może znać sposób na zniszczenie jednego z artefaktów Carsteinów po czym rozeszli się w swoje strony. Ani Leopold ani Herun nie powiedzieli o tym nikomu o swoich odkryciach.
Walka pomiędzy lojalistami a buntownikami – Konflikt, który miał być główną sceną tego drakwaldzkiego cyrku, zszedł na drugi plan, a powodem tego były potężne siły Chaosu, które wymagały tymczasowego sojuszu wszystkich obozów. Ostatnia bitwa i jedyna, która odbyła się pomiędzy lojalistami a buntownikami skończyła się zwycięstwem separatystów, co przypieczętowało powstanie nowego landu ze stolicą w Carroburgu. Herun i Miętus wzięli udział w tej bitwie stojąc po stronie lojalistów, zaproszeni przez Compagnia di Farabutti.

skład osobowy:

Nowicjusze Zakonni Muhajjab
Pokutnicy Herun Kuchenmaister, Agnes Sperling, Leopold Gesner, Rajmond