Allenstern: Ogrody Śmierci

Kiel stało się centrum niezwykle ważnych wydarzeń. Sam Imperator wydał dekret, który sprowadzał do siedziby Ingmarytów sędziów, mających rozsądzić spór między landami północy i południa. Wobec tego Chorągiew stała się więc gospodarzem nie tylko dla wysłanników Imperatora, ale także gości z całego Imperium.

Ingmaryci skupili się więc na koordynowaniu tego, co działo się na terenie miasteczka. Zaprosili gości na uroczystą kolację, organizowali straż miejską i pomagali przybyłym w ich sprawach. Każdy członek oddziału miał ręce pełne roboty, niezależnie od swojego tytułu. Cichy bez przerwy przyjmował petentów w kasztelu, Franka zajmowała się śledztwem dotyczącym nekromanty. Nowicjusze zarządzali pracą na kasztelu, a Amelia przejęła na siebie bycie głównym kapłanem oddziału.

Nie wszystko poszło po myśli Chorągwi. Problemy zaczęły pojawiać się już w momencie, w którym gruchnęła wiadomość, że sędziowie są w pobliżu. Ingmarytom udało się w końcu doprowadzić ich do kasztelu, choć niemałym kosztem. Później przeszedł czas na przygotowaniu do sądu, który miał rozstrzygnąć wszystko.

W międzyczasie współpraca między Chorągwią, oddziałem elfów oraz Sigmarycką Inkwizycją spowodowała, że zebrano wszystkich magów przybyłych na tereny Kiel i zorganizowano krucjatę przeciwko nekromancie. Krucjata okazała się zwycięska, a nekromanta ostatecznie pokonany.

Wieczorową porą przyszedł czas na zorganizowanie sądu, podczas którego sędziowie wysłuchali obu stron konfliktu, a na ich ręce zostały złożone najróżniejsze dokumenty. Cały proces trwał długo, ale w końcu podjęta została decyzja. Sędziowie odczytali werdykt przyznający rację Sojuszowi Południa, uznając zasadność postanowień Paktu z Gersdorf i możliwość powołania imperialnych komisarzy na ziemiach północnych landów oraz południowej oblasti Kislevu. To niestety nie spodobało się zebranym. Kiel zostało postawione w stan gotowości, a już chwilę później podjęto pierwszą próbę ataku kasztelu.

Ingmarytom udało się obronić, ale tylko dzięki sztuce negocjacji komandora Cichego, który poddał kasztel w ręce atakujących. Później trwały długie rozmowy o dokładnych warunkach kapitulacji i o tym, co to dokładnie będzie oznaczało dla Chorągwi. W trakcie starć poległa jednak dwójka sędziów, a trzecia osoba zaginęła. To sprawiało, że Ingmaryci nie podołali powierzonemu im zadaniu.

Kiedy kurz nad miastem opadł, Chorągiew zebrała się w kasztelu, by świętować. Nie zwycięstwo, bo takowego nie było – ale to, że wszyscy przeżyli.

skład osobowy:

Dowódcy Zakonni Bran Skattson, Gunnar Wulfriksson, Raul Estevan
Siostry i Bracia Zakonni Fraceska Tischner, Amelia von Hardenberg, Koslivereth
Nowicjusze Zakonni Luther Bendson, Erwin von Brand, Muhajjab
Pokutnicy Herun Kuchenmaister, Gustav Heimwerker, Ronald, Rayla, Agnes Sperling, Leopold Gesner